Ślady diplodoka odnalezione na Półwyspie Iberyjskim
Nowe badanie przeprowadzone przez naukowców z Fundación Conjunto Paleontológico de Teruel-Dinópolis przyniosło pierwsze potwierdzenie obecności diplodoka poza Ameryką Północną. W Europie odkryto jeden z najlepiej zachowanych szkieletów tego dinozaura, co zmienia dotychczasowy obraz występowania dinozaurów w późnej jurze. Wyniki badań opublikowano w czasopiśmie „Journal of Vertebrate Paleontology”.
Szczątki znaleziono na stanowisku La Tejería w El Castellar, położonym w hiszpańskiej prowincji Teruel. Z wykopalisk wydobyto 14 bardzo dobrze zachowanych kręgów ogonowych oraz kilka szewronów, czyli kostnych wyrostków skierowanych w dół, które chroniły kręgi i stanowiły miejsce przyczepu mięśni.
Wcześniej wszystkie potwierdzone znaleziska diplodoka znane były wyłącznie z formacji Morrison znajdującej się w zachodniej części Stanów Zjednoczonych.
Anatomia szczątków wskazała na rodzaj Diplodocus
Ustalenie przynależności odkrytych szczątków wymagało przeprowadzenia kilku etapów analiz. W początkowej fazie badań naukowcy zauważyli podobieństwa do różnych zauropodów należących do rodziny diplodoków. Szczegółowa analiza budowy anatomicznej ujawniła jednak zestaw cech typowych dla diplodoka.
Według paleontologów znalezisko jest jednym z najsilniejszych dowodów na okresowe przemieszczanie się zwierząt oraz wymianę fauny pomiędzy oboma kontynentami przez proto-Atlantyk w późnej jurze. Odkrycie pozwala również dokładniej poznać mezozoiczne ekosystemy Półwyspu Iberyjskiego oraz zróżnicowanie zauropodów zamieszkujących wówczas Europę.
Zwierzę, którego szczątki znaleziono w Hiszpanii, żyło około 150 milionów lat temu, czyli pod koniec jury. Jego obecność na terenie Europy stanowi dowód, że dinozaury żyjące w późnej jurze mogły przemieszczać się pomiędzy Ameryką Północną i Europą. Prawdopodobnie wykorzystywały w tym celu okresowo pojawiające się połączenia lądowe, powstające w czasie obniżania poziomu wód północnego praoceanu Atlantyckiego.
Hiszpański okaz osiągał około 25 metrów długości
Według badaczy długość odkrytego osobnika wynosiła około 25 metrów, a więc odpowiadała rozmiarom jego krewniaków z Ameryki Północnej. Należał tym samym do olbrzymich zauropodów, które żyły w jurajskiej Hiszpanii i których szczątki odkryto w Teruel, podobnie jak losillazaur i turiazaur.
Dobry stan zachowania materiału kopalnego umożliwił rozpoznanie cech budowy charakterystycznych dla diplodoka. Na tej podstawie paleontolodzy przypisali znalezisko do rodzaju Diplodocus i uznali je za blisko spokrewnione z Diplodocus hallorum.
Diplodok należy do najbardziej rozpoznawalnych dinozaurów. Zwierzę to osiągało około 25 metrów długości, miało bardzo długi ogon przypominający bicz oraz niewielką głowę umieszczoną na końcu wydłużonej szyi. Po odkryciu jego szczątków w Stanach Zjednoczonych w 1878 roku diplodok stał się symbolem paleontologii i jednym z najbardziej znanych przedstawicieli prehistorycznego życia.
Szczątki poszerzają wiedzę o przemieszczaniu się dinozaurów
Znalezisko dostarcza także nowych informacji o różnorodności dinozaurów zamieszkujących w późnej jurze wschodnią część Półwyspu Iberyjskiego. W regionie, gdzie odnaleziono szczątki, odkryto liczne skamieniałości dinozaurów, wśród nich pozostałości zauropodów, teropodów, stegozaurów oraz ornitopodów. Naukowcy wskazują, że te pradawne środowiska przybrzeżne były zamieszkiwane przez złożone i różnorodne ekosystemy.
Mariusz Drzewiecki
