Francja ma grób Napoleona I pod kopułą Inwalidów, lecz jej ostatni cesarz od 153 lat pozostaje po drugiej stronie kanału La Manche. Ten paradoks przypomniał Jordan Bardella podczas spotkania z Nigelem Farage’em, wskazując, że przyszłe władze w Paryżu mogłyby podjąć starania o przewiezienie Napoleona III. Przywódca Reform UK nie odrzucił propozycji i zasugerował, że po zwycięstwie wyborczym byłby skłonny ją poprzeć.
Deklaracja zabrzmiała pojednawczo, jednak nie jest równoznaczna z brytyjską zgodą na otwarcie cesarskiego sarkofagu. Krypta należy do historii konkretnej rodziny, wspólnoty zakonnej oraz dwóch państw, a każde z nich dysponuje własnymi racjami. Zanim możliwy stanie się uroczysty pogrzeb we Francji, politycy musieliby odpowiedzieć na pytania dotyczące miejsca pochówku, nierozdzielania Bonapartów i charakteru narodowej ceremonii.
Dlaczego francuski władca zakończył życie na angielskim wygnaniu?
Napoleon III utracił tron po katastrofie armii francuskiej pod Sedanem we wrześniu 1870 r., kiedy dostał się do pruskiej niewoli, a w Paryżu ogłoszono republikę. Po uwolnieniu zamieszkał z cesarzową Eugenią i synem w Camden Place, którego dzieje opisuje Fundacja Napoleona. Nie powrócił już do kraju, choć środowiska bonapartystowskie zachowały nadzieję na restaurację jego dynastii.
Śmierć nastąpiła w Chislehurst 9 stycznia 1873 r., po zabiegach przeprowadzonych z powodu choroby układu moczowego. Lokalna historia przypomina, że uroczystości pogrzebowe zgromadziły tłumy, a pierwszy grobowiec cesarza znajdował się w kościele św. Marii; dopiero piętnaście lat później ciało przeniesiono do Farnborough. Opis tych wydarzeń publikuje Bromley Historical Times, dokumentując brytyjski rozdział dziejów francuskiej rodziny panującej.
Czy Napoleon III był republikaninem, monarchą czy twórcą nowego typu władzy?
Syn Ludwika Bonapartego i Hortensji de Beauharnais należał do pokolenia ukształtowanego przez upadek pierwszego imperium, emigrację oraz romantyczny kult wielkiego stryja. Francuskie Archiwa Państwowe przedstawiają jego drogę od pretendenta organizującego nieudane wystąpienia do zwycięzcy wyborów z 1848 r. Nazwisko Bonaparte stało się wówczas obietnicą zakończenia chaosu, a sam kandydat umiał przemawiać jednocześnie do chłopów, katolików, zwolenników porządk